De corona infectie heeft toch meer impact gehad dan ik van tevoren had gedacht. Het werk in de moestuin is nog een beetje zwaar, maar toch begint het gelukkig langzaam vorm te krijgen.
Intussen in de moestuin:
Over onze pogingen om 'groener' te gaan leven. Over duurzaam leven, downshiften, consuminderen, rust, eenvoud en klein geluk.
De corona infectie heeft toch meer impact gehad dan ik van tevoren had gedacht. Het werk in de moestuin is nog een beetje zwaar, maar toch begint het gelukkig langzaam vorm te krijgen.
Intussen in de moestuin:
De moestuin loopt dit jaar behoorlijke vertraging op. We zijn inmiddels wel uit quarantaine, maar ik ben nog verre van fit, zwaar werk in de moestuin moet echt nog even wachten. Wel staan er al een hoop bakjes in alle vensterbanken met voorgezaaide plantjes. Hopelijk kan ik de achterstand daar later nog wat mee inhalen. Tenminste, als ik mijn afweergeschut tegen slakken ook op tijd op orde heb!
Voordat ik mijn 'echte' moestuin had, modderde ik wat aan in mijn achtertuin. De oogst liet meestal aardig te wensen over, want meestal werd ik ingehaald door (naakt)slakken. Ik weet niet hoeveel middeltjes en tips ik heb geprobeerd, maar niks hielp. Ook dit kansloze project niet.
Nu hoor ik je denken: als het in je eigen achtertuin al niet lukt om de slakken bij je sla weg te houden, hoe moet dat dan met een volkstuin? Nou, dat zal ik je vertellen. In het eerste jaar ging het gelijk helemaal mis. Er was namelijk een enorme slakkenplaag, die zelfs de meest ervaren tuinders op het complex tot wanhoop dreef. Ze vraten alles op, ook waar ze normaal gesproken niet van houden. Alles met de grond gelijk. Iedereen was in de weer met potjes bier, slakkenkorrels, aaltjes, of gaf het gewoonweg op. Zoveel slakken hadden ze nog nooit gezien.
En ik ook niet, moet ik je zeggen. Potjes bier hielpen daar echt niet tegen hoor. Dat is leuk als je een handjevol wil vangen, maar voor deze slakken explosie zouden we al gauw een aantal kratten nodig hebben. Er was zwaarder geschut nodig. En dat heb ik ontwikkeld, in dat jaar. Wat mij betreft de ultieme methode om slakken te bestrijden.
Wie dit blog al volgde vóór mijn grote blogpauze, gelooft dit niet: sinds een paar jaar heb ik een volkstuin. Echt waar. Een echte. En ik heb nog niet opgegeven. Waarschijnlijk moet ik dit even toelichten. In het verleden heb ik namelijk nogal wat aangemodderd met het kweken van groenten, in mijn eigen achtertuin. (Lees hier meer over mijn eerdere mini-moestuin.) Meestal ging het, na een gesmeerde start, al snel gierend mis, vrijwel altijd door slakken. Hoe ik dat tegenwoordig voorkom, zal ik binnenkort een keer vertellen.
Het duurt een paar jaar om een tuin goed op de rit te krijgen, en na alle werk wat ik er in de afgelopen jaren heb ingestoken had ik goede hoop voor seizoen 2021. De plannen lagen al klaar en de zaden waren al binnen. Toen bereikte het virus een paar weken geleden helaas ook huize Groener Leven. De afgelopen twee weken was ik volledig uitgeschakeld, maar nu gaat het gelukkig langzaam ietsje beter. Iedereen is na elkaar 'aan de beurt' waardoor de quarantaine eindeloos duurt. De moestuin moet dus nog even wachten.
In februari/maart is er altijd veel te doen in de tuin. Fruitbomen snoeien, compost op de bedden, onkruid wieden en de eerste zaadjes kunnen al de grond in. Dit jaar dus een latere start, maar gelukkig kunnen we thuis al wel beginnen met voorzaaien. Paprika, aubergine, pompoen, komkommer en andijvie staan al te ontkiemen in de vensterbank. Binnenkort het kweekkastje maar weer eens tevoorschijn halen, dan ga ik daar alvast wat dingen in zaaien zoals sla. Dan gaan we daarna gewoon een inhaalslag maken.