Luieriken

We vliegen van hot naar her, en weer terug. Eten onze lunch onderweg, en doen vlug vlug nog even een boodschapje voordat we de kids ophalen. Om ons vervolgens naar de yoga te haasten, of snel nog even een meditatiesessie in te lassen. En we zijn zo moe.
Ik ook hoor. Soms bekruipt me het idee dat het leven mij leeft, in plaats van andersom. Ergens gaat er iets mis...

Vandaag en morgen zijn mijn lieve monstertjes uit logeren. Ik kan ze helemaal niet missen, maar het is ook wel weer heel lekker om eens niks te hoeven. Om zelf te kunnen bepalen wat je doet (of niet), zonder rekening te hoeven houden met een ander.

Dus stort ik me deze dagen op het perfectioneren van de kunst van het lanterfanten, luieren, dagdromen en nietsdoen. Of zoals mijn jongste spruit het noemt: luieriken (waar zij toevallig heel erg goed in is).
Nou is luieriken wat mij betreft een hoogst onderschat tijdverdrijf. Om goed te kunnen functioneren moet de geest lekker ontspannen zijn, toch? De beste ideeën komen niet voor niks altijd op vakantie, in de hangmat of in bad.

In mijn (vakantie)huisje schijnt het voorjaarszonnetje precies op de bank. Een perfecte plek om als een luie kat uitgestrekt te luieriken. Ik grijp mijn kans. En neem me voor om dit vaker te gaan doen. Standaard dagelijks een halfuurtje luieriken, dat lijkt me wel wat. Want wat is dit lekker relaxed...

In de wachtstand

Sinds vorige week hebben we geen eigen woning meer. Ons huis is verkocht, en met pijn in mijn hart heb ik vorige week de deur voor de laatste keer achter me dicht getrokken.
Helaas moesten we verhuizen terwijl we nog geen nieuwe woning hebben gevonden. Vier maanden oplevertermijn bleek niet lang genoeg om iets nieuws te vinden.

De woningcorporatie heeft een bijzondere definitie van het woord 'urgentie', want het heeft twee maanden geduurd voordat het papierwerk rond was. En in de twee maanden daarna zijn er maar twee huizen vrijgekomen in onze woonplaats, maar helaas waren er nog twee wachtenden voor mij...
Kopen of huren in de vrije sector zijn geen optie, omdat ik geen baan meer heb, en ook geen spaargeld meer.

Intussen hebben we onze intrek genomen in een vakantiewoning, op een kleine 10 km afstand van de school van de kinderen. Onze meubels hebben we opgeslagen. Ik pendel een aantal keren per dag op en neer, en intussen zit ik 'in de wachtstand'. Het voelt alsof mijn leven op pauze staat.

Het voelt niet lekker zo. Het pendelen zorgt voor veel onrust. Het is moeilijk om in overeenstemming te leven met wat voor mij belangrijk is. We maken bijvoorbeeld veel gebruik van de auto, kunnen hier nauwelijks afval scheiden en produceren meer afval omdat we een heel klein koelkastje hebben. Verder eten we weer meer vlees omdat ik even niks anders kan bedenken, want mijn brein functioneert niet echt optimaal...

Gelukkig heeft deze gedwongen pauze ook een aantal voordelen. Ik heb weer tijd om te lezen, en om na te denken welke kant het op moet met mijn leven. Over wie ik ben, en wat ik wil. Voor me ligt een blanco canvas, wat kan worden ingevuld met een woning, baan en eventueel relatie, zoals ik dat zelf wil.
Zo'n kans krijg je niet vaak in het leven, en daarom wil ik weloverwogen keuzes maken.
Dus droom ik er lustig op los. Over een huisje met een moestuin, grijs water systeem en zonnepanelen, over een leuke baan voor twee dagen, zodat ik tijd en energie overhoud voor mijn kinderen, een eigen zaakje en mijn 'urban homestead'. En als het even kan een knappe prins op een witte fiets...

Zesde zintuig

Nu ik weer noodgedwongen op de centen moet letten, merk ik dat mijn 'zesde zintuig' weer actief wordt. Dat uitermate handige zintuig vangt signalen op van aanbiedingen, besparingen en allerlei gratis dingen. Ineens zie ik overal gratis kinderactiviteiten (vakantie), 1+1 gratis aanbiedingen van artikelen die ik net nodig heb, en vind ik thuis spulletjes die ik net van plan was om te gaan kopen, terwijl we ze blijkbaar nog hadden.

De eerste vakantieweek zijn we heel goed doorgekomen, zonder noemenswaardige extra uitgaven. De uitspatting van de week was een Italiaans ijsje. De kinderen vermaken zich thuis prima met water, bootjes en waterpistolen, en verder gaan we af en toe nog op bezoek bij iemand, naar een gratis activiteit of knutselen we wat. Heel relaxed, en we missen eerlijk gezegd nog helemaal niks. Af en toe een broodje knak of een bakje popcorn is blijkbaar luxe genoeg voor dit moment.

Het zet me wel aan het denken, dat 'zesde zintuig'. Hoe het toch komt dat ik me zo gemakkelijk kan redden met weinig geld. Niet om te klagen, helemaal niet, want ik ben er juist erg blij mee. Maar het fascineert me. Aangeboren is het waarschijnlijk niet, want mijn directe bloedverwanten hebben eerder een uitgeef-gen dan een bespaar-gen. Aangeleerd door hen is het dus ook niet.

Waarschijnlijk is het een door schade en schande ontwikkeld talent. Als letterlijk arme student heb ik wel eens met 10 gulden in de supermarkt gestaan, met de handen in het haar, omdat ik daar nog een week van moest eten voordat er weer geld binnen kwam. Dat moment is heel bepalend geweest, want toen voelde ik me echt arm, en zo ver wilde ik het nooit, maar dan ook nooit meer laten komen.

Gelukkig is het daar ook bij gebleven. Er volgden nog wel een aantal krappe jaren, maar daarin is dat zintuig alleen maar meer getraind. Waardoor het nu weer van pas komt.
Hoe zit dat bij jou? Ben jij handig in besparen, of kost het je moeite? Heeft het je veel moeite gekost om het te leren? Heb je een uitgeef-gen of een bespaar-gen?

Over de crisis en roze brillen

In mijn vorige berichtje had  ik het over het staartje van de crisis, wat er nog aan zit te komen.
Maar daarna moet het natuurlijk weer een keer de goede kant opgaan.
Ik denk dat deze crisis de wereld ten goede gaat veranderen. Het beseft dat het kapitalisme in zijn huidige vorm niet meer te handhaven is, groeit gestaag. We gaan het over een andere boeg gooien.

Hoe die nieuwe wereld eruit zal zien, daar kunnen we natuurlijk volop over speculeren, of fantaseren. Dit is mijn versie van de toekomst (met lichtelijk roze bril...):

Meer, nieuwer, duurder en luxer wordt zooo 2013. Minder, tweedehands, duurzaam en goed-is-goed-genoeg worden de nieuwe standaard.
Er worden geen wolkenkrabbers en grote steden meer gebouwd, maar middelmaat huisjes in relatief kleine gemeenschappen. Deze gemeenschappen worden steeds meer zelfvoorzienend. Landbouw wordt daardoor kleinschaliger, duurzamer en regionaal.

Iedere gemeenschap heeft een stadsboerderij (compleet met winkel), dak-moestuinen, een bibliotheek, een speel-o-theek, een gemeenschapshuis, een kringloopwinkel en een repair-cafe. En een enorm stuk onontgonnen land om buiten te spelen.
Voor de bouw komen er trouwens ook nieuwe voorschriften. Er wordt alleen nog energie-neutraal gebouwd. En iedereen spoelt de wc door met grijs water.
Keukens hebben standaard een lade die als hooikist fungeert, en naast de barbeque komt een solar cooker en een pizza-oven, waarin je ook brood kunt bakken.

De landbouw wordt milieuvriendelijker, want landbouwgif wordt verboden. Alles wordt biologisch, lekker overzichtelijk. Ook de veeteelt wordt kleinschaliger, omdat de vleesconsumptie afneemt. Het aantal (parttime) vegetariërs neemt namelijk toe, want de biologische groenten van de stadsboerderij zijn zo verschrikkelijk lekker...

De standaard werkweek wordt verkort van 40 naar 24 uur. We consumeren minder, dus hoeven we ook minder te verdienen. De tijd die we daardoor overhouden besteden we aan zorgen voor onszelf, in plaats van dat we anderen betalen om dat voor ons te doen. Daar worden we allemaal gezonder van, waardoor de zorgverzekeringspremie omlaag kan, da's dan ook weer een voordeel.

Wind- en zonne-energie worden de standaard. Hier laden we ook onze elektrische auto's mee op. Die niet ver hoeven te rijden, want de trend verschuift naar lokaal. En we hebben tijd zat, dus het meeste doen we op de fiets. Olie wordt schaarser, maar dat geeft niet, want we hebben immers andere brandstof.
Een rijke oliesjeik gaat op zoek naar new business, en komt op het lumineuze idee om plastic te gaan recyclen. Niet zo maar plastic, maar plastic uit de oceaan, de zogenaamde plastic soup. Met een tot recycle-fabriek omgebouwd containerschip (over, want minder consumptie) laat hij de oceaan schoon vissen, en produceert hij grondstoffen voor de plastic industrie.

En voor degene die zich afvraagt wat we dan op 5 december vieren: gewoon Sinterklaas natuurlijk. Alleen brengt de Sint wat eenvoudiger cadeau's, en doet hij vaker inkopen bij de kringloopwinkel. En maken we weer surprises (gerecycled uiteraard).

klik op de afbeelding voor een link naar de bron

Weer terug en belangrijke vragen des levens

Daar ben ik weer, mijn blog-pauze is een beetje uit de hand gelopen. Kabouters thuis in de zomervakantie, Mr. Green maanden ziek thuis, reorganisatie op het werk met dreigend baan-verlies, kinderfeestje, en tussendoor ook nog 'even' buiten de kozijnen verven en een stukje laminaat leggen op de zolder, waar Mr. Green was blijven steken. Oja, en deed ik niet ook nog een thuis-studie? Die boeken zijn al maanden niet meer open geweest...

Inmiddels zijn de kabouters weer naar school (het is alweer bijna herfstvakantie, we waren toch net begonnen?), kan ik gelukkig voorlopig mijn baan houden, zijn de feesten voorbij, is de vloer op de zolder nagenoeg klaar (behalve die eeuwige plinten natuurlijk), en staan de kozijnen nagenoeg allemaal twee keer in de grondverf. Aflakken kan gelukkig volgend voorjaar. Alleen Mr. Green is nog thuis, dat is een ietwat langdurig project. Maar met een beetje geduld komt het wel goed.

Tijd genoeg gehad om na te denken over de belangrijke dingen des levens... En ik heb me behoorlijk druk gemaakt, kan ik je vertellen. Het herlezen van het boek 'No Impact Man' van Colin Beavan haalde me weer uit de dagelijkse gang van zaken, en bracht me allerlei vragen:

Waarom blijven we maar consumeren, meer, beter, mooier, groter, terwijl we weten dat we de hoeveelheid grondstoffen uitputten?
Waarom blijven we broeikasgassen uitstoten, terwijl we weten dat het milieu er schade van lijdt?
Waarom blijven we plastic gebruiken, als er een mega-eiland van plastic in de oceaan ligt? Als er plastic deeltjes in vis wordt gevonden, die we vervolgens zelf opeten?
Waarom blijven we chemicaliën door het riool spoelen, terwijl het er niet helemaal uit gezuiverd kan worden en we een deel ervan zelf weer opdrinken?
Waarom blijven we landbouwgif tolereren, terwijl er kinderen aan sterven?
Waarom blijven we fijnstof de lucht in blazen, terwijl onze kinderen er astma van krijgen?
Waarom gaan we chemicaliën de grond in pompen, met alle risico's van dien, om schaliegas te kunnen oppompen?
Waarom blijven we ons druk maken over nieuwe telefoons, pods / pads en andere gadgets, terwijl een groot deel van de wereldbevolking zich dagelijks druk maakt over of het gezin wel te eten kan krijgen die avond?

En, niet geheel onbelangrijk: WAAROM DOE IK DAAR IN GODSNAAM NOG AAN MEE? Dat is niet hoe ik wil leven! Dat is niet wie ik wil zijn! Waarom is het zo moeilijk om oude ingesleten gewoontes af te leren, en je leven te veranderen?

Het antwoord al heb ik waarschijnlijk al gegeven aan het begin van dit bericht. Weinig tijd, en nog minder energie. En dan val je terug op je automatische piloot, foute boel. Een logisch, maar wel frustrerend, terugkerend patroon. Maar wat mij betreft geen excuus.

Zo, de toon is weer gezet :) Ik heb nog een hoop te doen. Kapotte knietjes in kinderkleding repareren bijvoorbeeld. En mijn boodschappenlijst doorsturen aan de nieuwe bio-bezorger. Je moet tenslotte ergens beginnen...