Nieuwe of gerecyclede keuken en kijktip

Een paar jaar geleden kocht ik het huis waar we nu wonen. Een echte opknapper. Er is al van alles aan gebeurd, ieder jaar rond de tijd dat het vakantiegeld wordt uitbetaald, heb ik een grote klus aangepakt. De badkamer was meer dan retro en de tegels kwamen je tegemoet vallen, de tuin was een speelplein met verschillende kleuren stoeptegels en ook isolatie was hard nodig. Met heel veel sparen en creatieve oplossingen zijn deze klussen geklaard.

Photo by Sven Brandsma on Unsplash

Voor dit jaar staat de keuken op de nominatie. Die is al zeker 25 jaar oud, de koelkast loopt op zijn eind en roze tegels zijn niet helemaal mijn ding ;)

Alleen komt er een kink in de kabel:

Zesde zintuig

Nu ik weer noodgedwongen op de centen moet letten, merk ik dat mijn 'zesde zintuig' weer actief wordt. Dat uitermate handige zintuig vangt signalen op van aanbiedingen, besparingen en allerlei gratis dingen. Ineens zie ik overal gratis kinderactiviteiten (vakantie), 1+1 gratis aanbiedingen van artikelen die ik net nodig heb, en vind ik thuis spulletjes die ik net van plan was om te gaan kopen, terwijl we ze blijkbaar nog hadden.

De eerste vakantieweek zijn we heel goed doorgekomen, zonder noemenswaardige extra uitgaven. De uitspatting van de week was een Italiaans ijsje. De kinderen vermaken zich thuis prima met water, bootjes en waterpistolen, en verder gaan we af en toe nog op bezoek bij iemand, naar een gratis activiteit of knutselen we wat. Heel relaxed, en we missen eerlijk gezegd nog helemaal niks. Af en toe een broodje knak of een bakje popcorn is blijkbaar luxe genoeg voor dit moment.

Het zet me wel aan het denken, dat 'zesde zintuig'. Hoe het toch komt dat ik me zo gemakkelijk kan redden met weinig geld. Niet om te klagen, helemaal niet, want ik ben er juist erg blij mee. Maar het fascineert me. Aangeboren is het waarschijnlijk niet, want mijn directe bloedverwanten hebben eerder een uitgeef-gen dan een bespaar-gen. Aangeleerd door hen is het dus ook niet.

Waarschijnlijk is het een door schade en schande ontwikkeld talent. Als letterlijk arme student heb ik wel eens met 10 gulden in de supermarkt gestaan, met de handen in het haar, omdat ik daar nog een week van moest eten voordat er weer geld binnen kwam. Dat moment is heel bepalend geweest, want toen voelde ik me echt arm, en zo ver wilde ik het nooit, maar dan ook nooit meer laten komen.

Gelukkig is het daar ook bij gebleven. Er volgden nog wel een aantal krappe jaren, maar daarin is dat zintuig alleen maar meer getraind. Waardoor het nu weer van pas komt.
Hoe zit dat bij jou? Ben jij handig in besparen, of kost het je moeite? Heeft het je veel moeite gekost om het te leren? Heb je een uitgeef-gen of een bespaar-gen?

Over de grenzen van consuminderen

Gisteren zag ik het programma 'extreme cheapskates' (cheapskate = vrek). Typisch amerikaans, zoals de titel al doet vermoeden, en natuurlijk kwamen er behoorlijke extremen aan de orde.
Een man die op zijn 25-jarige bruiloft geen kado voor zijn vrouw wilde kopen, en daarom maar ging dumpster diven. Resultaat: een bosje verlepte rozen (niet voor niets weggegooid...) en een fluitketel.
Hij nam haar wel mee naar een restaurant, maar gaf geen gehoor aan haar verzoek om 'alsjeblieft voor deze ene keer in 25 jaar niet aan andere mensen hun restjes eten te vragen'.
Verder een dame die geen toiletpapier gebruikte, maar katoenen lappen die ze waste. En tenslotte nog een man die zijn echtgenote bij wijze van diner een geitenkop voorschotelde, compleet met tanden en ogen.

Nu moet iedereen vooral doen wat hij niet laten kan, vind ik. Iedereen heeft zijn eigen grenzen. De een vindt het al een vies idee om tweedehands kleding te kopen, maar de ander vindt het prima om eten uit een afvalcontainer te vissen. Ieder zijn ding.

Maar waar ik mij vreselijk aan ergerde, was dat het deze cheapskates allerminst interesseerde dat de grenzen van een ander misschien anders liggen dan je eigen grenzen.
Prima dat je zelf geen gebruik maakt van toiletpapier, maar zorg er dan wel voor dat je bezoek gewoon haar toevlucht kan nemen tot een ouderwets velletje van de rol.
Goed dat je zelf je salade bij elkaar zoekt in het bos, maar als de kinderen van de buuf komen eten (voor wie dit echt een stap te ver is), kun je voor de gelegenheid wellicht beter een kropje uit eigen tuin halen.
Dat je restjes vraagt van andermans bord moet je zelf weten (ze kunnen ook gewoon nee zeggen), maar als je vrouw zich daarvoor schaamt, doe het dan niet.
En prima dat je een geitenkop op het menu zet (waarom wel kalfswang en geen geitenwang), maar als je vrouw problemen heeft met de tanden en ogen op haar bord, maak er dan een ragout van. Of iets anders creatiefs.

Met andere woorden: wat mij betreft mag iedereen consuminderen, vrekken, besparen en beknibbelen wat hij wil, maar blijf alsjeblieft wel respectvol naar anderen.

Voor mij ligt de grens bijvoorbeeld bij dumpster diven. Prima als anderen dat doen, maar niets voor mij. Ik houd het liever bij zelf verbouwen, of tweedehands kopen.
Waar ligt voor jou de grens?

Hypotheek aflossen binnen 2 jaar

Een aantal jaren geleden zond de BBC de serie 'Pay off your mortgage in 2 years' uit. Hierin werden een aantal stellen gevolgd, die de uitdaging aangingen om binnen twee jaar hun complete hypotheekschuld af te lossen. Met als doel zich de vrijheid te verschaffen om te doen waarvan ze altijd al hadden gedroomd.

Onder begeleiding van een succesvol zakenman gingen de stellen aan de slag om een plan te maken.
Er deden verschillende stellen mee, hetero of homo, met of zonder kinderen, jong of van middelbare leeftijd. Ze bedachten allerlei plannen, van briljante tot uiterst kansloze. Maar het algemene idee was om zowel de kosten zoveel mogelijk te beperken, en daarnaast de inkomsten te verhogen door een bedrijf te beginnen, veelal naast een baan in loondienst. Boten werden verkocht, bedrijven werden uit de grond gestampt, moestuinen werden aangelegd.

Er waren hoera-momenten, maar ook veel tranen. De een ging het voor de wind, de ander gooide na een periode ploeteren en afzien de handdoek in de ring. De een had vanaf dag een een goed plan, de ander kwam er later pas op en stuurde bij.

We hebben genoten van de serie. Maar wat me het meeste is bijgebleven, is een stel waarvan de man graag 'prutste' in de schuur. Hij maakte van afval materialen mooie metalen kacheltjes. De coach stelde voor om daar werk van te maken, en om ze te verkopen voor 1.000 pond per stuk. Het bleek een gat in de markt, en 100 kacheltjes verder hadden ze 100.000 pond verdiend, adios hypotheek.

Zo simpel kan het dus zijn, ware het niet dat je dan eerst zo'n briljant idee moet hebben. En laten Mr. Green en ik daar nu sinds we die serie zagen, al op broeden. Maar we laten de moed niet zakken. Misschien zijn we gewoon laatbloeiers...

Geld maakt niet gelukkig. Maakt geen geld dan wel gelukkig?

Consuminderen staat voor 2012 hoog op onze agenda, en dat heeft me aan het denken gezet over de zin (en onzin) van geld. Het principe van geld als ruilmiddel is wat mij betreft prima, maar ik denk dat we er wel behoorlijk in zijn doorgeslagen. Voor niks gaat de zon op tegenwoordig, jammer genoeg.
Het lijkt onmogelijk om anno 2012 zonder geld te (over)leven.

Dat dit toch mogelijk is, bewijst de 'No Money Man' Mark Boyle. In dit filmpje wordt hij geïnterviewd door de Guardian, en op dat  moment leeft hij al ruim een jaar zonder geld. In een caravan met een zonnepaneel op het dak, leeft hij vrijwel zelfvoorzienend op een mooi plekje in de natuur. Af en toe werkt hij ergens in ruil voor levensmiddelen, daarnaast verbouwt hij zijn eigen groenten, en'vindt' hij vanalles in de containers van de supermarkt.

Voor de meesten van ons heel extreem natuurlijk, ook al sta je achter zijn ideeën, maar al met al een inspirerend filmpje. (Het kan zijn dat er eerst een reclame filmpje voor komt, maar ik zou niet weten of en hoe je dat eruit kunt halen.)