Over de crisis en roze brillen

In mijn vorige berichtje had  ik het over het staartje van de crisis, wat er nog aan zit te komen.
Maar daarna moet het natuurlijk weer een keer de goede kant opgaan.
Ik denk dat deze crisis de wereld ten goede gaat veranderen. Het beseft dat het kapitalisme in zijn huidige vorm niet meer te handhaven is, groeit gestaag. We gaan het over een andere boeg gooien.

Hoe die nieuwe wereld eruit zal zien, daar kunnen we natuurlijk volop over speculeren, of fantaseren. Dit is mijn versie van de toekomst (met lichtelijk roze bril...):

Meer, nieuwer, duurder en luxer wordt zooo 2013. Minder, tweedehands, duurzaam en goed-is-goed-genoeg worden de nieuwe standaard.
Er worden geen wolkenkrabbers en grote steden meer gebouwd, maar middelmaat huisjes in relatief kleine gemeenschappen. Deze gemeenschappen worden steeds meer zelfvoorzienend. Landbouw wordt daardoor kleinschaliger, duurzamer en regionaal.

Iedere gemeenschap heeft een stadsboerderij (compleet met winkel), dak-moestuinen, een bibliotheek, een speel-o-theek, een gemeenschapshuis, een kringloopwinkel en een repair-cafe. En een enorm stuk onontgonnen land om buiten te spelen.
Voor de bouw komen er trouwens ook nieuwe voorschriften. Er wordt alleen nog energie-neutraal gebouwd. En iedereen spoelt de wc door met grijs water.
Keukens hebben standaard een lade die als hooikist fungeert, en naast de barbeque komt een solar cooker en een pizza-oven, waarin je ook brood kunt bakken.

De landbouw wordt milieuvriendelijker, want landbouwgif wordt verboden. Alles wordt biologisch, lekker overzichtelijk. Ook de veeteelt wordt kleinschaliger, omdat de vleesconsumptie afneemt. Het aantal (parttime) vegetariërs neemt namelijk toe, want de biologische groenten van de stadsboerderij zijn zo verschrikkelijk lekker...

De standaard werkweek wordt verkort van 40 naar 24 uur. We consumeren minder, dus hoeven we ook minder te verdienen. De tijd die we daardoor overhouden besteden we aan zorgen voor onszelf, in plaats van dat we anderen betalen om dat voor ons te doen. Daar worden we allemaal gezonder van, waardoor de zorgverzekeringspremie omlaag kan, da's dan ook weer een voordeel.

Wind- en zonne-energie worden de standaard. Hier laden we ook onze elektrische auto's mee op. Die niet ver hoeven te rijden, want de trend verschuift naar lokaal. En we hebben tijd zat, dus het meeste doen we op de fiets. Olie wordt schaarser, maar dat geeft niet, want we hebben immers andere brandstof.
Een rijke oliesjeik gaat op zoek naar new business, en komt op het lumineuze idee om plastic te gaan recyclen. Niet zo maar plastic, maar plastic uit de oceaan, de zogenaamde plastic soup. Met een tot recycle-fabriek omgebouwd containerschip (over, want minder consumptie) laat hij de oceaan schoon vissen, en produceert hij grondstoffen voor de plastic industrie.

En voor degene die zich afvraagt wat we dan op 5 december vieren: gewoon Sinterklaas natuurlijk. Alleen brengt de Sint wat eenvoudiger cadeau's, en doet hij vaker inkopen bij de kringloopwinkel. En maken we weer surprises (gerecycled uiteraard).

klik op de afbeelding voor een link naar de bron

Over de crisis, en over hoe het allemaal nog erger wordt (cursusje economie voor de liefhebbers)

Dat het crisis is, daar is iedereen het over eens. Alleen over de afloop van de crisis, daarover lopen de meningen uiteen. Her en der hoor je voorzichtig optimistische geluiden; er zou weer groei in het vooruitzicht zijn, en de huizenmarkt zou langzaam weer aantrekken. Van andere kanten hoor je pessimistischer geluiden, het zou allemaal nog veel erger worden.

Van nature ben ik niet pessimistisch ingesteld, maar in deze discussie schaar ik me achter de laatste groep. Historicus Eric Mecking legt in zijn boek 'Deflatie in aantocht' uit, waarom er in de komende jaren een crisis te verwachten valt, die vergeleken kan worden met de grote depressie uit de jaren 30. In de eerste versie van het boek, geschreven in 2005, voorspelde Mecking o.a. al de kredietcrisis, het omvallen van banken, de zeepbel in de huizenmarkt en de landencrisis. Hij heeft er achteraf gezien dus wel kijk op...
In 2008 werd een herziene versie uitgegeven.

In het boek wordt de Kondratieff-cyclus beschreven. Dit is een lange cyclus in de economie, die ongeveer 60 tot 80 jaar kan duren. In die periode zijn er diverse pieken en dalen, de zogenaamde conjunctuurgolven.
Mecking beschrijft de overeenkomsten tussen drie eerdere Kondratieffcycli en de huidige crisis. De gelijkenissen zijn treffend, en je vraagt je af waarom politici dit niet eerder hebben bekeken.
Volgens Mecking is de historie een soort spoorboekje voor de toekomst, met een beetje logisch nadenken kun je de grote lijnen van de komende jaren zelf invullen.

En dat voorspelt niet veel goeds. Daling van de huizenprijzen van rond de 40%, torenhoge werkloosheid, de val van de dollar, deflatie, grote armoede.
Deflatie is overigens best een lastig begrip voor mensen die in hun hele leven alleen te maken hebben gehad met inflatie, ofwel geldontwaarding. Deflatie is het tegenovergestelde van inflatie.
Inflatie is geldontwaarding. Alles wordt duurder. Dat betekent dat je bezittingen ook meer waard worden. Bij deflatie is dat andersom. Je bezittingen worden minder waard, bijvoorbeeld je huis. Omdat de prijzen dalen, geeft niemand meer wat uit. Je kan immers beter wachten, want dan wordt het nog goedkoper. Daardoor stagneert de economie volledig, en that is when the shit hits the fan...

Tja, nu hebben we verschillende opties. We kunnen heel hard roepen dat het allemaal wel meevalt, en achteraf balen dat dat niet zo is. We zouden ook in een hoekje kunnen gaan zitten huilen. We zouden ons ook kunnen gaan voorbereiden op het einde der tijden, a la 'Doomsday Preppers', en voor 3 jaar aan gevriesdroogde maaltijden opslaan in onze ingegraven bunker. Of we nemen de ouderwetse gulden middenweg.

Ik ga voor het laatste. Weinig uitgeven en zorgen voor een appeltje voor de dorst (er is nou toch geen redden meer aan...). Verder eens nadenken over hoe we ons zouden redden met minder inkomen, of als bepaalde middelen schaars zouden worden. Komen we weer op het thema consuminderen en zelfvoorzienend leven. En laten dat nou net twee van mijn favoriete onderwerpen zijn...

Wordt vervolgd. Voor de liefhebbers alvast wat inspiratie op pinterest...

ere wie ere toekomt, klik op afbeelding voor link naar de maakster...

Op de blaren zitten

Toen wij ons huis 5 jaar geleden kochten, waren we nog in de ban van het 'consumeer-virus'. We deden wat (bijna) iedereen deed: een huis kopen met een riante hypotheek. We betaalden er de hoofdprijs voor, maar we ontvingen ook de hoofdprijs voor ons oude huis.

Niet dat we veel keuze hadden, we moesten wel kopen. Voor een sociale huurwoning was de wachtlijst 5 jaar, en daarvoor hadden we ook nog een te hoog inkomen. En huren in de vrije sector was net zo duur als een hypotheek, dus wat kies je dan... We hadden voor een flat kunnen kiezen, dat was goedkoper geweest. Of een klein huis. Maar we gingen voor iets groter (lees: duurder).

Net nadat we het huis hadden gekocht werd het 'consumeer-virus' verjaagd door het 'consuminder-virus'. We gingen sparen, en het liefste wilde ik stoppen met werken om thuis te blijven met de kinderen. Maar met zo'n riante hypotheek was dat helaas geen optie meer.

Nu zijn we inmiddels op 'the point of no return'. Verkopen kan niet, want de huizenprijzen zijn zodanig gedaald dat we met een forse restschuld zouden blijven zitten. En voor een huurwoning komen we nog steeds niet in aanmerking. Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten...

Tijd voor een actieplan. We hebben besloten om ons er bij neer te leggen, het is het gevolg van onze eigen keuzes, en die waren nou eenmaal niet zo handig. Jammer. Wel van geleerd.
We gaan aflossen, en blijven zitten waar we zitten tot de markt weer is aangetrokken (of tot het noodlot toeslaat, maar daar gaan we voor het gemak maar even niet vanuit).
Hopelijk wordt er tegen die tijd in onze gemeente een eco-wijk gestart, waar we ons dan kunnen vestigen.
Tot die tijd gaan we sparen, bezuinigen, handelen, studeren en ondernemen. Kortom, bouwen aan de toekomst!

op is op

Laast zag ik weer eens een aflevering van zo'n programma over mensen die uit de schulden geholpen moeten worden. Nu zijn er natuurlijk allerlei vervelende situaties waardoor je in de problemen kunt raken, en ik begrijp best dat je op zo'n manier in de schulden raakt.
Maar wat me iedere keer weer verbaast is dat de mensen in zo'n programma stelselmatig meer blijven uitgeven dan wat er in komt, en dan niet begrijpen dat je zo niet uit die situatie komt. Gewoon een luxe leven blijven leiden, en maar zien wat er van komt.

Ik vind dat op school meer aandacht besteed moet worden aan omgaan met geld. Kinderen moeten het principe leren van op is op, en dat op dan ook echt op is. Dat schijnt erg moeilijk te zijn, vraag maar aan de gemiddelde amerikaan.
En ik vind dat ze ook moeten leren dat je niet kost wat kost automatisch recht hebt op luxe, maar dat je dat moet verdienen. Dat je luxe artikelen kunt kopen als je ervoor hebt gewerkt, en het hebt verdiend.

Misschien moet dat de eerste stap zijn om dit soort financiele crises in de toekomst te voorkomen. Leren dat hebzucht vervelende gevolgen kan hebben. En dat het in het leven niet draait om hebben, maar om liefhebben.