Over bijen, zaaidag en tegelwippen

Het gaat niet goed met de bij. Door gebruik van chemische bestrijdingsmiddelen en door het verdwijnen van biodiversiteit, wordt ongeveer de helft van de bijensoorten met uitsterven bedreigd. Dat is niet alleen nadelig voor de natuur, maar ook voor ons mensen. We hebben de bij hard nodig om te kunnen leven. Bijen zijn onmisbaar in de voedselproductie, omdat ze de bestuiving voor hun rekening nemen. Voor 80% van onze eetbare gewassen zijn bijen nodig voor de bestuiving!

Kai Wenzel on Unsplash

Gelukkig zijn er al veel initiatieven gestart om de bij te redden. Komend weekend wordt bijvoorbeeld de Nationale Bijentelling georganiseerd. Meten is weten, zo wordt bepaald welke soorten het meest met uitsterven worden bedreigd en kan er gericht actie worden ondernomen.

In een half uurtje (tijdstip mag je zelf bepalen) tel je de bijen in jouw tuin of op je balkon. In een te downloaden bijengidsje staat alles wat je als bijen-leek moet weten om te identificeren wat je ziet. Mocht je vervolgens de smaak te pakken hebben, dan heeft de bijenstichting ook nog een leuk e-book, als je je inschrijft voor hun nieuwsbrief. 

Volgende week is er nog meer te doen op bijen-gebied, want op 22 april is het Nationale Zaaidag. Doel van deze dag is om zoveel mogelijk planten te zaaien, die de bij van voedsel voorzien. Via bijvoorbeeld The Pollinators kun je bij een afhaalpunt in je buurt bloemenzaad ophalen. En bij Natuurmonumenten zijn voor kinderen gratis actiepakketjes met bloemzaden verkrijgbaar.

Van die bloemzaden kun je zaadbommen maken om in de natuur rond te strooien, maar je kunt ze natuurlijk ook gebruiken in je geveltuin, als je meedoet aan het NK Tegelwippen. Hoe meer tegels worden vervangen door groen, hoe beter!

Een fijn, zonnig lente weekend!

sebastien rosset on Unsplash

Nieuwe of gerecyclede keuken en kijktip

Een paar jaar geleden kocht ik het huis waar we nu wonen. Een echte opknapper. Er is al van alles aan gebeurd, ieder jaar rond de tijd dat het vakantiegeld wordt uitbetaald, heb ik een grote klus aangepakt. De badkamer was meer dan retro en de tegels kwamen je tegemoet vallen, de tuin was een speelplein met verschillende kleuren stoeptegels en ook isolatie was hard nodig. Met heel veel sparen en creatieve oplossingen zijn deze klussen geklaard.

Photo by Sven Brandsma on Unsplash

Voor dit jaar staat de keuken op de nominatie. Die is al zeker 25 jaar oud, de koelkast loopt op zijn eind en roze tegels zijn niet helemaal mijn ding ;)

Alleen komt er een kink in de kabel:

Ecologische voetafdruk meten

In dit blog kun je lezen over mijn pogingen om 'groener' te gaan leven, ofwel duurzamer. 

In de afgelopen jaren waarin ik niet heb geblogd, ben ik niet altijd heel bewust bezig geweest met verduurzamen. Sommige goede gewoontes zijn gelukkig blijven plakken, maar op sommige gebieden is er de klad in gekomen. Zo eten we nu ongemerkt weer veel meer vlees dan voorheen.

Tijd om mijn ecologische voetafdruk weer eens op te meten, dacht ik. Dan weten we weer waar we staan. Je ecologische voetafdruk geeft aan in hoeveel aardoppervlak er nodig is om te produceren wat jij consumeert. In de westerse wereld gebruiken we gemiddeld veel meer dan dat er beschikbaar is, waardoor we roofbouw plegen op de aarde. Voor alles wat we nu consumeren, hebben we eigenlijk 1,5 aarde nodig. Voor alle bewoners van de aarde is gemiddeld 1,63 hectare beschikbaar, maar we gebruiken nu 2,7 hectare per persoon. De gemiddelde Nederlander gebruikt zelfs 4,9 hectare... Om dit weer in balans te brengen, moeten we onze gemiddelde voetafdruk dus verkleinen.

Er zijn diverse sites waarop je je ecologische voetafdruk kunt berekenen. Bij het WNF kun je bijvoorbeeld terecht voor een soort 'quick scan'. Wil je er dieper in duiken, dan ben je bij Natuur en Milieufederaties aan het goede adres. Je moet er wel even een kwartiertje voor gaan zitten om de vragenlijst in te vullen, maar dan krijg je ook veel bruikbare tips. Die zijn overigens ook te lezen op www.voetafdruknederland.nl.

In mijn geval geven beide sites een andere score. Vanwege de uitgebreidere vragenlijst, ga ik uit van de score van Natuur en Milieufederaties. Mijn totaalscore is 3,2 hectare, en dat is toch wel een stuk meer dan ik had verwacht. Op de meeste categorieën (vakantie, vervoer, kleding, woning, energie, afval en goederen) scoor ik lager dan gemiddeld. Als we op vakantie gaan dan gaan we vaak kamperen in Nederland of omstreken, ik rijd een kleine auto en weinig kilometers, let erop dat ik geen onnodige kleding en spullen koop, heb een kleine en geïsoleerde woning, groene stroom en -gas, en doe netjes aan afval scheiden.

Goed bezig dus, dacht ik, maar in de categorie voeding blijkt het toch aardig uit de hand te lopen. Ondanks dat ik let op voedselkilometers, van het seizoen eet en een moestuin heb, gaat het toch mis op de hoeveelheid vlees. Dat de impact daarvan groot was, wist ik wel, maar toch is het weer een eye-opener. Maar het is wel meteen duidelijk waar de verbeterpunten liggen...

Intussen in huize Groener Leven...

Weer even een levensteken uit huize Groener Leven... Hier blijkt maar weer dat elk nadeel z'n voordeel heeft. Doordat het huis moet worden verkocht, is mijn jarenlang gekoesterde wens in vervulling gegaan: we hebben een opgeruimd huis. Nagenoeg alles is uitgezocht, opgeruimd, weggedaan, of elders opgeslagen. In principe heeft alles nu een plek, waardoor vreemd genoeg het hele leven ineens een stuk overzichtelijker lijkt.

Onze spullen worden verdeeld, maar het lijkt erop dat we niet eens zo veel nieuwe spullen nodig hebben. Met de helft kunnen we ook best aardig vooruit.
Ik heb besloten om een aantal dingen voorlopig ouderwets eenvoudig te laten, kijken hoe dat bevalt. Bijvoorbeeld geen nieuwe waterkoker, maar een fluitketel. Geen nieuw koffiepad-apparaat, maar een thermoskan en opgietfilter voor die drie keer per jaar dat ik koffie zet. En weer met de hand afwassen, ben benieuwd hoe lang we dat gaan volhouden...

Het doel van een eenvoudig leven (zoals omschreven in de doelen bovenaan dit blog) komt zo ineens een stuk dichterbij, net als een 'groener' leven. Rustig en gelukkig laten nog even op zich wachten, en financiële vrijheid ook. Maar je kunt niet alles tegelijk op de rit hebben, toch?

Soms (toegegeven, meer vaak dan soms), lijkt mijn leven op dit moment een onoverzichtelijke puinhoop.
Ik houd me maar vast aan een stap-voor-stap oplossing. Eerst het huis verkopen en de administratieve rompslomp afwerken, dan woonruimte en een nieuwe baan zoeken, en ten slotte verhuizen.
En dan hoop ik volgend jaar zomer in mijn bikini ergens aan een strand te liggen, genietend van de zon en een goed boek, in de wetenschap dat ik voorlopig niks meer hoef. Aahh, dat zou toch fijn zijn...

Alleen verder...

Het is de afgelopen tijd niet zo best gegaan in huize Green, vandaar de radiostilte.
Mr. Green en ik gaan vanaf nu ieder onze eigen weg.

Na een heel emotionele periode begin ik gelukkig weer zin te krijgen om het bloggen weer op te pakken.
Alleen is Mrs. Green nu niet meer zo'n gepaste naam, dus zal ik voortaan bloggen onder de naam Groener Leven. En als we dan toch namen gaan veranderen: de 'kabouters' worden inmiddels veel te groot voor die benaming. Dus zij zullen binnenkort ook een naamsverandering ondergaan...

Het verder gaan gaat met vallen en opstaan. Dus ik doe het nog even rustig aan met bloggen. Eerst maar eens lezen hoe het de bloggers van mijn favoriete blogs in de tussentijd is vergaan. Dan slaat het schrijfvirus vast vanzelf weer toe. Het begint al te kriebelen, dus ik denk dat het niet lang meer duurt voordat de eerste plannetjes zijn uitgevoerd, en ik jullie erover kan berichten...

Weer terug en belangrijke vragen des levens

Daar ben ik weer, mijn blog-pauze is een beetje uit de hand gelopen. Kabouters thuis in de zomervakantie, Mr. Green maanden ziek thuis, reorganisatie op het werk met dreigend baan-verlies, kinderfeestje, en tussendoor ook nog 'even' buiten de kozijnen verven en een stukje laminaat leggen op de zolder, waar Mr. Green was blijven steken. Oja, en deed ik niet ook nog een thuis-studie? Die boeken zijn al maanden niet meer open geweest...

Inmiddels zijn de kabouters weer naar school (het is alweer bijna herfstvakantie, we waren toch net begonnen?), kan ik gelukkig voorlopig mijn baan houden, zijn de feesten voorbij, is de vloer op de zolder nagenoeg klaar (behalve die eeuwige plinten natuurlijk), en staan de kozijnen nagenoeg allemaal twee keer in de grondverf. Aflakken kan gelukkig volgend voorjaar. Alleen Mr. Green is nog thuis, dat is een ietwat langdurig project. Maar met een beetje geduld komt het wel goed.

Tijd genoeg gehad om na te denken over de belangrijke dingen des levens... En ik heb me behoorlijk druk gemaakt, kan ik je vertellen. Het herlezen van het boek 'No Impact Man' van Colin Beavan haalde me weer uit de dagelijkse gang van zaken, en bracht me allerlei vragen:

Waarom blijven we maar consumeren, meer, beter, mooier, groter, terwijl we weten dat we de hoeveelheid grondstoffen uitputten?
Waarom blijven we broeikasgassen uitstoten, terwijl we weten dat het milieu er schade van lijdt?
Waarom blijven we plastic gebruiken, als er een mega-eiland van plastic in de oceaan ligt? Als er plastic deeltjes in vis wordt gevonden, die we vervolgens zelf opeten?
Waarom blijven we chemicaliën door het riool spoelen, terwijl het er niet helemaal uit gezuiverd kan worden en we een deel ervan zelf weer opdrinken?
Waarom blijven we landbouwgif tolereren, terwijl er kinderen aan sterven?
Waarom blijven we fijnstof de lucht in blazen, terwijl onze kinderen er astma van krijgen?
Waarom gaan we chemicaliën de grond in pompen, met alle risico's van dien, om schaliegas te kunnen oppompen?
Waarom blijven we ons druk maken over nieuwe telefoons, pods / pads en andere gadgets, terwijl een groot deel van de wereldbevolking zich dagelijks druk maakt over of het gezin wel te eten kan krijgen die avond?

En, niet geheel onbelangrijk: WAAROM DOE IK DAAR IN GODSNAAM NOG AAN MEE? Dat is niet hoe ik wil leven! Dat is niet wie ik wil zijn! Waarom is het zo moeilijk om oude ingesleten gewoontes af te leren, en je leven te veranderen?

Het antwoord al heb ik waarschijnlijk al gegeven aan het begin van dit bericht. Weinig tijd, en nog minder energie. En dan val je terug op je automatische piloot, foute boel. Een logisch, maar wel frustrerend, terugkerend patroon. Maar wat mij betreft geen excuus.

Zo, de toon is weer gezet :) Ik heb nog een hoop te doen. Kapotte knietjes in kinderkleding repareren bijvoorbeeld. En mijn boodschappenlijst doorsturen aan de nieuwe bio-bezorger. Je moet tenslotte ergens beginnen...

Over de grenzen van consuminderen

Gisteren zag ik het programma 'extreme cheapskates' (cheapskate = vrek). Typisch amerikaans, zoals de titel al doet vermoeden, en natuurlijk kwamen er behoorlijke extremen aan de orde.
Een man die op zijn 25-jarige bruiloft geen kado voor zijn vrouw wilde kopen, en daarom maar ging dumpster diven. Resultaat: een bosje verlepte rozen (niet voor niets weggegooid...) en een fluitketel.
Hij nam haar wel mee naar een restaurant, maar gaf geen gehoor aan haar verzoek om 'alsjeblieft voor deze ene keer in 25 jaar niet aan andere mensen hun restjes eten te vragen'.
Verder een dame die geen toiletpapier gebruikte, maar katoenen lappen die ze waste. En tenslotte nog een man die zijn echtgenote bij wijze van diner een geitenkop voorschotelde, compleet met tanden en ogen.

Nu moet iedereen vooral doen wat hij niet laten kan, vind ik. Iedereen heeft zijn eigen grenzen. De een vindt het al een vies idee om tweedehands kleding te kopen, maar de ander vindt het prima om eten uit een afvalcontainer te vissen. Ieder zijn ding.

Maar waar ik mij vreselijk aan ergerde, was dat het deze cheapskates allerminst interesseerde dat de grenzen van een ander misschien anders liggen dan je eigen grenzen.
Prima dat je zelf geen gebruik maakt van toiletpapier, maar zorg er dan wel voor dat je bezoek gewoon haar toevlucht kan nemen tot een ouderwets velletje van de rol.
Goed dat je zelf je salade bij elkaar zoekt in het bos, maar als de kinderen van de buuf komen eten (voor wie dit echt een stap te ver is), kun je voor de gelegenheid wellicht beter een kropje uit eigen tuin halen.
Dat je restjes vraagt van andermans bord moet je zelf weten (ze kunnen ook gewoon nee zeggen), maar als je vrouw zich daarvoor schaamt, doe het dan niet.
En prima dat je een geitenkop op het menu zet (waarom wel kalfswang en geen geitenwang), maar als je vrouw problemen heeft met de tanden en ogen op haar bord, maak er dan een ragout van. Of iets anders creatiefs.

Met andere woorden: wat mij betreft mag iedereen consuminderen, vrekken, besparen en beknibbelen wat hij wil, maar blijf alsjeblieft wel respectvol naar anderen.

Voor mij ligt de grens bijvoorbeeld bij dumpster diven. Prima als anderen dat doen, maar niets voor mij. Ik houd het liever bij zelf verbouwen, of tweedehands kopen.
Waar ligt voor jou de grens?

oud en nieuw

Het einde van het jaar nadert, en haast automatisch passeert in gedachten het bijna-oude-jaar de revue.
Wat is dat toch met veranderen, waarom kost het zoveel moeite? In je hoofd weet je precies wat je wilt, maar in de praktijk blijf je toch grotendeels in oude gewoonten hangen. Het lijkt zo gemakkelijk, gewoon even alles anders doen. Nieuwe plannen, maar oude gewoontes.

Natuurlijk is er in het afgelopen jaar al best veel veranderd in ons leven. Langzaam maar zeker worden we steeds een stukje groener, ook al hadden we dat proces graag sneller zien gaan. Maar wie weet wat het komende jaar brengt, wie weet raken we in een stroomversnelling.

Eerst maar eens het hoofd leeg maken, ruimte scheppen voor nieuwe plannen. Misschien moet ik vriendschap sluiten met de tijd, in plaats van er tegen te vechten. Zou dat de oplossing zijn?

Ik wens jullie fijne (en rustige) dagen...

De volgende stap

Het was even stil aan het front. Als ik niet mijn huisgenootjes aan het verplegen was, was ik zelf wel in de lappenmand, dus vandaar. Maar dan heb je ook wel weer tijd voor zelfreflectie, elk nadeel heeft z'n voordeel.

Ongeveer een jaar geleden schreef ik dat ik teveel ineens wilde veranderen, maar dat dat best lastig is omdat je snel in je oude gewoontes vervalt. Ik besloot toen om me eerst te focussen op duurzamer eten en boodschappen doen, je moet tenslotte ergens beginnen.
Inmiddels eten we veel bio (voor zover dat hier verkrijgbaar en te betalen is), eten we minder vlees en laat ik voedsel met veel kilometers en bewerkt voedsel zoveel mogelijk links liggen. Ik let op verpakkingen, toevoegingen en probeer zo min mogelijk weg te gooien. En hoewel onze mini-moestuin geen volledige maaltijden oplevert, heb ik wel sla en tomaatjes kunnen oogsten, het begin is er. In een klein jaar tijd is er dus al best veel veranderd.

Daarnaast heb ik geprobeerd om niet meer dan 100 euro uit te geven voor een zomergarderobe. Niet alleen goed voor de portemonnee, maar ook omdat je dan tweedehands moet kopen, wat weer beter is voor het milieu.
Dat was best een uitdaging, omdat ik erg veel nodig had. Niet alleen kleren voor hoogzomer, maar ook voor 'tussenin' dagen. Maar het is gelukt! Ik heb een aantal tweedehands rokjes en jurkjes gekocht, en nieuwe t-shirts. Kan ik weer jaren mee vooruit, want slijten doet het niet in de Nederlandse zomers...

Het wordt tijd voor de volgende stap, en aangezien de winter voor de deur staat lijkt het me een goed idee om me te gaan concentreren op energieverbruik. Dus: meterstanden bijhouden, en van daaruit verder speuren naar energie slurpers (wordt vervolgd...)

Daarnaast hadden Mr. Green en ik ons voorgenomen om in oktober te gaan proberen zo min mogelijk uit te geven, om uit te vinden wat we kwijt zouden zijn aan de absolute basis behoeften. Nu lees ik net op allerlei blogs dat het Buy Nothing New maand is, dus dat komt goed uit!
Doe je ook mee, of heb je tips? Ik hoor het graag!

Back to basics

We zijn weer terug, we hebben twee weken gekampeerd in een zonnig oord, en het was zo leuk dat we eigenlijk niet meer terug wilden...
Het was alweer een paar jaar geleden dat we voor het laatst hadden gekampeerd, want toen de kabouters echt klein waren hebben we een paar jaar overgeslagen. Nu pas merkte ik hoe ik het heb gemist, ik vond het heerlijk om weer helemaal 'back to basics' te gaan. Alleen bezig met wat er werkelijk toe doet. Je gezin, je eerste levensbehoeften, en tijd genoeg voor reflectie. Het rooien met de middelen die je hebt, en anders alternatieven bedenken, of het zonder doen.

En zoals alle vakantiegangers wil ik het vakantiegevoel zo lang mogelijk vasthouden... Hoe kunnen we thuis ook meer 'basic' leven? Die vraag houdt ons natuurlijk al langer bezig, maar om het enigszins vastgelopen vereenvoudigingsproces weer aan te slingeren, heb ik besloten om net als de 'no money man' een lijst te gaan maken van dingen die we gebruiken, om zo te bekijken of we er alternatieven voor kunnen bedenken.
Milieuvriendelijke alternatieven uiteraard, en het liefst ook goedkopere.

En omdat je ergens moet beginnen, begin ik bij de boodschappen. Ik ga een tijdje alle kassabonnetjes bewaren, en maandelijks een aantal artikelen 'prikken' waarvoor we een alternatief gaan zoeken.
Deze week zoeken we alternatieven voor wegwerpartikelen, zoals keukenrol, vaatdoekjes (ook al was ik die tot ze uit elkaar vallen) en wattenschijfjes. Wie helpt me aan slimme ideetjes voor het zelf maken van uitwasbare wattenschijfjes, en een houder voor uitwasbare keukenrol-doekjes?
En ja, natuurlijk zal ik jullie de freubelresultaten laten zien...

Gelezen: Down to Earth - Rhonda Hetzel

Van een reislustig familielid heb ik het boek ´Down to Earth, a guide to simple living´ gekregen, van de gelijknamige blog van Rhonda Hetzel. Vers van de pers uit Australië.
Ik heb het met plezier gelezen, en zal wat proberen te vertellen over de inhoud, zonder alles te verklappen voor degenen die er nog met smart op zitten te wachten...

Gezien de dikte van het boek had ik een soort standaardwerk voor de beginnende consuminderaar verwacht, met allerlei tips en how-to´s. Die staan er ook wel in, maar het boek heeft een andere insteek dan ik had verwacht, en eigenlijk was ik daar aangenaam verrast over.
De nadruk ligt op een beschrijving van het proces, van hoe je als ´standaard´ hardwerkende consument (die hard werkt om veel te kunnen consumeren) je leven kunt vereenvoudigen, om bewuster te gaan leven. Om bewuster om te gaan met tijd, geld, relaties, spullen, het milieu, voedsel, enzovoorts.

Zonder belerend te zijn geeft de schrijfster tips om in diverse stadia van je leven stappen te zetten, die kunnen leiden naar zo´n bewuster, eenvoudiger leven. Belangrijkste tip: gewoon ergens beginnen, en het maakt niet uit als het niet gelijk lukt. Na en klein stapje volgt een volgend stapje.

Ze beschrijft diverse zaken die je in je dagelijks leven kunt veranderen, voorzien van allerlei praktische tips. Verschillende onderwerpen passeren de revue, zoals het bijhouden van je financiën, het huishouden, zelf groente verbouwen en voeding, alles wat een ´home maker´ moet weten.
Het boek besluit met een lange lijst met links naar diverse sites en blogs over de beschreven onderwerpen.

Ondanks dat het een Engels boek is, vind ik het gemakkelijk te lezen. Het taalgebruik is eenvoudig, en de zinnen zijn niet al te lang. De mooie vormgeving maakt het prettig om te lezen.
Maar last but not least een behoorlijk minpunt: de prijs. Het boek is zeker niet goedkoop, en daar komen de transportkosten nog bij. Maar dat buiten beschouwing gelaten, vind ik het zeker een aanrader.

make it do

Het was even stil aan het groener-leven front, maar Mr. Green en ik zijn druk bezig met allerlei zelfmaak experimenten (waarover later uiteraard meer...). En ik ben druk aan het lezen in het boek Down to Earth, van de schrijfster van de gelijknamige blog over eenvoudig leven.

In dit boek stuitte ik op een mooi woord. Zo'n woord waarvoor wij bij mijn weten geen goede vertaling hebben. Namelijk: 'to make it do', of 'making it do'. Een echt groener-leven woord, of consuminder woord, of eenvoudiger leven woord...

Daar zouden wij nou ook eens een mooi woord voor moeten verzinnen. Want het betreft een mooi streven, namelijk ´zorgen dat het genoeg is´, of ´maken dat het volstaat´, of ´roeien met de riemen die je hebt´.
Zie je wel, het Nederlands heeft nog geen mooi woord hiervoor. Suggesties?

Geld maakt niet gelukkig. Maakt geen geld dan wel gelukkig?

Consuminderen staat voor 2012 hoog op onze agenda, en dat heeft me aan het denken gezet over de zin (en onzin) van geld. Het principe van geld als ruilmiddel is wat mij betreft prima, maar ik denk dat we er wel behoorlijk in zijn doorgeslagen. Voor niks gaat de zon op tegenwoordig, jammer genoeg.
Het lijkt onmogelijk om anno 2012 zonder geld te (over)leven.

Dat dit toch mogelijk is, bewijst de 'No Money Man' Mark Boyle. In dit filmpje wordt hij geïnterviewd door de Guardian, en op dat  moment leeft hij al ruim een jaar zonder geld. In een caravan met een zonnepaneel op het dak, leeft hij vrijwel zelfvoorzienend op een mooi plekje in de natuur. Af en toe werkt hij ergens in ruil voor levensmiddelen, daarnaast verbouwt hij zijn eigen groenten, en'vindt' hij vanalles in de containers van de supermarkt.

Voor de meesten van ons heel extreem natuurlijk, ook al sta je achter zijn ideeën, maar al met al een inspirerend filmpje. (Het kan zijn dat er eerst een reclame filmpje voor komt, maar ik zou niet weten of en hoe je dat eruit kunt halen.)

Goede voornemens: de bezem erdoor!

Het is alweer 31 december (zucht). Tijd voor een terugblik op het afgelopen jaar.
Al met al hebben we toch best het een en ander bereikt in 2011. Iets meer rust in de tent dan voorheen, een iets hoger banksaldo, en we zijn vooral duurzamer gaan leven. Maar het kan nog beter.

Omdat je meer schijnt te bereiken als je jezelf duidelijke doelen stelt, zet ik onze voornemens en plannen voor 2012 maar eens op een rijtje
- ten eerste mijn nieuwe kookblog, maar die heb ik eerder al genoemd
- Nog minder gehaast leven (hoe concreet kun je zijn...). Ik heb nog even geen idee hoe we dat gaan aanpakken, maar we hebben een heel jaar om het dat uit te zoeken.
- In het kader van de rust en een eenvoudig leven, willen we op termijn graag financieel onafhankelijk(er) worden. Op het moment gaat het sparen even niet zo makkelijk, maar we moeten ergens beginnen. Doel is om op 31 december 2012 €5.000 meer op de bank te hebben dan nu.
- We zijn dit jaar begonnen met het bouwen van een overkapping in de tuin, die gaan we in 2012 afbouwen. En er komt een schommelstoel onder, waar ik natuurlijk op een warme zomeravond lekker in ga zitten om een boek te lezen.
- Nog meer groenten zelf kweken, een regenton installeren, vaker de fiets pakken, zuinig en groen koken, recykleren.
- En als afsluiter: de bezem erdoor! Door de financien (verzekeringen, telefoonabonnement, etc. etc.), maar ook door ons huis. We hebben nog steeds veel te veel spullen. Ik ga de zolder opruimen, ik heb de kinderen beloofd om er een speelzolder van te maken. Dat is nog wel een behoorlijke klus, de zolder ziet er namelijk nog hetzelfde uit als toen het huis 30 jaar geleden werd gebouwd. Doel voor dit jaar is in ieder geval de ruimte leeg maken, zodat we aan de slag kunnen met klussen.

Nu eerst 2011 nog afronden, en dan gaan we aan de slag. Fijn uiteinde allemaal, en alvast ook een goed begin.

Pas op de plaats

Soms heb ik de neiging om mezelf voorbij te rennen, en heb ik het pas vrij laat in de gaten (zoals nu). Dan ben ik knorrig, moe, hangerig, heb wallen onder de ogen en soms val ik ook wat af. (Al vind ik dat laatste nu niet zo erg zo vlak voor de feestdagen...)
In december rollen we van het ene feestje in het andere. Sint, kerst, oud en nieuw, en of het allemaal nog niet genoeg is hebben we ook een aantal verjaardagen. Iedereen is moe, het wordt tijd voor vakantie.

Ik ga dus even een pas op de plaats maken. En in de vakantie de tijd nemen om op te laden, en ideetjes uit te werken voor nieuwe berichten, waarschijnlijk in het nieuwe jaar.
Jammer, want ik heb nog een heleboel onuitgewerkte ideetjes die ik met jullie wil delen, maar het motto voor deze maand wordt: 'wat vandaag niet is, komt morgen wel'. Of volgend jaar dus.

Tell me about yourself award

Ik ben dol op leuke dingen winnen, en laat ik nou net van Lekker Leven Met Minder de 'Tell me about yourself award' hebben gekregen! Leuk om te horen dat iets wat begon als een soort dagboek, door anderen wordt gewaardeerd.
Het is de bedoeling dat je 7 dingen over jezelf schrijft, en de award vervolgens weer doorgeeft aan 15 andere bloggers. Net als LLMM stechel (of is het steggel?) ik een beetje met de spelregels: ik houd het bij 7 linkjes, om 'dubbelen' te voorkomen.

Eerst 7 dingen over mijzelf:
1. Allereerst ben ik een heel gelukkige moeder van twee lieve kleine kaboutertjes.
2. Ik ben getrouwd met Mr. Green, en we wonen heel burgerlijk in het dorp waarin we allebei zijn opgegroeid.
3. Ik ben een onmogelijke twijfelaar, die al ruim 10 jaar aan het twijfelen is over een carrière-move. Maar wat wíl ik nou precies? Tja, als ik dat eens wist...
4. Ik houd heel erg van koken, en ben me nu aan het verdiepen in het vegetarisch koken.
5. Verder ben ik een fröbelaar. Ik houd van dingen zelf maken, of het nu naaien, breien, haken of knutselen is.
6. Ik ben erg gesteld op mijn spaarvarken. Van nature een consuminderaar, en spaarder.
7. Tenslotte heb ik mijn 'groene hart' de laatste tijd wat meer laten spreken, en ik ben een stuk gelukkiger met deze nieuwe manier van leven.

En puntje acht zou kunnen zijn dan bloggen mijn nieuwe hobby is. Ik lees graag blogs van anderen, en deze zeven in het bijzonder (in willekeurige volgorde):

Slow Living Essentials
Omdat ze zo vrolijk en ongedwongen verslag doet van haar 'slow en simpel' dagelijks leven, en daarnaast ook vaak blogt over dingen die je zelf kunt maken. En omdat ze vaak mooie foto's heeft.

De Kleine Dingen
Omdat ze dezelfde dingen belangrijk vinden als wij, en er ook nog eens op een leuke manier over schrijven. En af en toe duiken ze diep in een bepaald onderwerp, waar je graag meer over wilt weten, maar waar je nog niet aan toe was gekomen. Handig...

No Impact Man
Alias Colin Beavan, ofwel de journalist die een jaar lang met zijn gezin probeerde te leven zonder een negatieve impact te hebben op het milieu, en er vervolgens een boek over schreef. Wat ik bijna uit heb. (Ja, zal ik daar eens een logje over maken?)
Omdat het gewoon heel inspirerend is als je groener wilt leven.

By MiekK
Omdat ze zulke leuke en mooie dingen maakt van gebruikt materiaal. Via haar kwam ik uit bij recykleren.

Duurzaam sparen
Omdat ze zo grondig 'groene' onderwerpen uitdiept.

Duurzaam voor Dummies
Omdat deze 'milieuridder' op zo'n grappige manier zijn mening over 'groene' onderwerpen ventileert.

Moneypenny bespaart
Omdat ze over leuke onderwerpen schrijft, waaronder haar dochter 'Minipenny'.

En verder lees ik graag Lekker Leven Met Minder en Valhalla, maar die hebben er dus net al een gekregen.

Nou, daar komt 'ie dan:

Gelezen: Leven van het land - John Seymour

De klassieker voor zelfvoorzienend Nederland: het boek Leven van het land.
Geschreven in 1976, maar nog steeds bruikbaar.
Het is een heel uitgebreid boek, met veel onderwerpen, die tot in detail zijn beschreven. Pentekeningen illustreren de uitgebreide uitleg.

Het eerste deel is een theoretisch stuk over zelfvoorzienend leven, met bijvoorbeeld een beschrijving over hoe je je perceel het beste kunt indelen. Overigens is het boek toegespitst op de vleeseter, er wordt veel aandacht besteed aan veehouderij, en het verbouwen van veevoer. Maar dat betekent niet dat de vegetarier er niets aan heeft, die kan met een kleiner perceel af.

Dan gaat het verder over voedsel. Met een beschrijving over (zuurdesem)brood bakken, met veel recepten. Over bier en wijn maken, en over graan, groenten en veevoer verbouwen.

Gevolgd door informatie over het houden van vee en alles wat daarbij komt kijken, zoals slachten, het verwerken van vlees, onderkomens, verzorging, en het maken van zuivelproducten. Zelfs het houden van bijen komt aan de orde.

Daarna nog een stukje over de moestuin, van zaaien tot het bewaren en conserveren van de oogst.



Het boek besluit met een deel over wonen: over energiebesparing, diverse ambachten en diverse technieken voor het bouwen van een huis.

Het zal in Nederland niet zo vaak voorkomen dat iemand zodanig zelfvoorzienend leeft, dat hij het hele boek kan gebruiken. Maar desondanks is het een waardevol naslagwerk voor iedereen die het in het klein wil proberen, en de benodigde kennis daarvoor niet van huis uit heeft meegekregen.

Een beetje belegen is het natuurlijk wel, want het boek stamt immers uit 1976, maar als je je in een eigentijdse manier van zelfvoorzienend leven wilt verdiepen, moet je zeker even naar de filmpjes van the urban farming guys kijken. Een groep jonge, enthousiaste Amerikanen, die moderne technologie inzetten om midden in de stad, zo zelfvoorzienend mogelijk te leven. Regelmatig hebben ze nieuwe filmpjes, met nieuwe uitvindingen, waarin je kunt zien hoe je het zelf kunt doen. Echte aanrader!

De automatische piloot

Ons hele Green-family-gaat-groener-leven-idee komt in principe neer op een ding: het veranderen van gewoontes. Maar helaas is dat niet zo simpel als ik had gedacht.
Het merendeel van onze handelingen gebeurt op de automatische piloot, wat als voordeel heeft dat je jezelf energie bespaart bij regelmatig terugkerende acties. Het is bijvoorbeeld wel praktisch dat je niet iedere dag hoeft na te denken over welke weg je het beste kunt nemen om thuis te komen.

Maar dat automatisme maakt het nou net zo lastig om bepaalde gewoontes af te leren. Hoe langer je iets altijd op dezelfde manier doet, hoe langer het duurt om die gewoonte af te leren.
En dus ook: hoe vaker je af en toe de mist in gaat. Van die kleine baal-momentjes, zoals toen ik een paar dagen geleden mij boodschappen uitpakte, en me afvroeg waarom ik in godsnaam van die voorverpakte stukjes peperkoek had meegenomen voor onze kabouters. Terwijl ik gewoon een stuk kan afsnijden van het grote (en goedkopere) stuk wat we al hebben, wat ook nog eens minder afval oplevert. Zucht. Het lezen van etiketten en bedenken hoeveel kilometer een bepaald artikel heeft afgelegd, leidt de aandacht dus blijkbaar weer af van het zero-waste criterium. 

Leermomentje: veranderen is leuk, maar teveel ineens willen is niet handig. Prioriteiten stellen dus, en de tijd nemen om dingen bewust te doen.
Ik ga beginnen met het punt waar voor mijn gevoel voor ons het meeste te 'winnen' valt: het (verder) veranderen van onze eetgewoonten. Minder voedselkilometers, minder vlees, zoveel mogelijk bio en zo min mogelijk bewerkt voedsel. Ik kan wel wat tips gebruiken, dus als je ze kwijt wilt...

Gelezen: Fred & Wilma in de vinexwijk - maak van je huis een zelfvoorzienend paradijs

De ondertitel maakte me nieuwsgierig: eindelijk een Nederlands boek over zelfvoorzienend leven. En niet gericht op mensen met een enorme lap grond, maar op de vinexwijkbewoner. Dat zag er veelbelovend uit. Ik ben het gaan lezen, hieronder mijn verslag:

De opmaak ziet er leuk uit, best hip te noemen, al doet de cover anders vermoeden. Ook de indeling is leuk bedacht, ieder vertrek in huis heeft zijn eigen hoofdstuk. Maar misschien is dit juist de reden dat ik het boek als nogal chaotisch heb ervaren.

Het begint met een item over autarkisch poepen (ik verzin dit niet...), gevolgd door een item over zelf boter maken, waarna een item over hergebruik van een expansievat. Hier raakte ik de draad enigszins kwijt...

Ik hoopte op een uitgebreide handleiding voor zelfvoorzienend leven in een woonwijk, maar helaas worden de onderwerpen redelijk summier besproken. Er is weinig ruimte voor echte uitleg, bijvoorbeeld maar 1 pagina over zonnepanelen, en maar een paar pagina's over het kweken van groenten. En schapen scheren leer je denk ik ook niet van 2 pagina's uitleg.

Er komen een aantal nieuwe 'uitvindingen' aan bod, maar ik vermoed dat de doorsnee zelfvoorziener niet echt zit te wachten op een 'portable outdoor coffepad machine', een zelfgemaakte tulpenvaas of een 'birdfeeder' (vogelvoer apparaat gemaakt van een lepel).

Wel weer leuk: beschrijving om een Piet Hein Eek stoel te maken, info over zonnekoker (solar cooker), regenzuil en zelf bier brouwen, en tenslotte veel links naar info op internet.

Kortom: leuk om te lezen, maar helaas niet heel veel bruikbare tips, voor mij althans.

op is op

Laast zag ik weer eens een aflevering van zo'n programma over mensen die uit de schulden geholpen moeten worden. Nu zijn er natuurlijk allerlei vervelende situaties waardoor je in de problemen kunt raken, en ik begrijp best dat je op zo'n manier in de schulden raakt.
Maar wat me iedere keer weer verbaast is dat de mensen in zo'n programma stelselmatig meer blijven uitgeven dan wat er in komt, en dan niet begrijpen dat je zo niet uit die situatie komt. Gewoon een luxe leven blijven leiden, en maar zien wat er van komt.

Ik vind dat op school meer aandacht besteed moet worden aan omgaan met geld. Kinderen moeten het principe leren van op is op, en dat op dan ook echt op is. Dat schijnt erg moeilijk te zijn, vraag maar aan de gemiddelde amerikaan.
En ik vind dat ze ook moeten leren dat je niet kost wat kost automatisch recht hebt op luxe, maar dat je dat moet verdienen. Dat je luxe artikelen kunt kopen als je ervoor hebt gewerkt, en het hebt verdiend.

Misschien moet dat de eerste stap zijn om dit soort financiele crises in de toekomst te voorkomen. Leren dat hebzucht vervelende gevolgen kan hebben. En dat het in het leven niet draait om hebben, maar om liefhebben.